ساحل اميد

امارات اسلامی جدید طالبان

بعد ازحادثه یازده سپتامبر وسقوط رژیم طالبان درافغانستان پاکستان مامن اصلی طالبان تحت فشار امریکابه جرگه کشور های ضد تروریست درآمد. این کشور با گسیل هشتاد هزار نیرو به وزیرستان که پس ازسقوط طالبان به پایگاه امن این جنبش درآمده بود عملا درزمره کشورهای قرار گرفت که به اصطلاح در خط اول جبهه با طالبان وشبکه القاعده در حال نبرد ومبارزه بودند.

پاکستان به عنوان شریک استراتژیک امریکا همواره بر اساس منافع وسیاست های واشنگتن در افغانستان عمل کرده است این کشور در زمان اشغال افغانستان توسط شوروی سابق به عنوان دروازه ورودی غرب در صحنه تحولات سیاسی نظامی افغانستان به شمار آمده وهم چنین به عنوان مهد پیدایش رشد وتکثیر شبکه القاعده وجنبش سلفی جهادی طالبان در برابر ارتش سرخ شوروی وبعد از سقوط رژیم کمونیستی دکترنجیب الله نیز برای تصدی قدرت طالبان در افغانستان جهت تامین مقاصد غرب در پروژه های بعدی نقش بسیار فعال داشته است.

گرچند استراتژی پاکستان درافغانستان حمایت از رژیم های سرسپرده ووابسته ی است که پرونده خط دیورند ومناقشه مرزی بین دو کشوررا نادیده گرفته تا ازاین رهگذر تمامیت قلمروی جغرافیایی فعلی پاکستان  دستخوش تغییر نگردد.

اماپروسه منافع غرب در منطقه این با ربگونه رقم خورد تا پاکستان در مقابل نوکران دست آموز خود لشکر کشی نماید حضور هشتاد هزار سرباز پاکستانی در قلمروی امن طالبان- مناطق قبایلی-   گر چندمنجر به دستگیری تعداد از سران طالبان گردید  اما از آنجای که مناطق سرحد یا همان وزیرستان از گذشته های بسیار دوربه لحاظ بافت جمعیتی خاص با فرهنگ عقاید وعنعنات ویژه دارای موقعیت استثنایی بوده آنسان که حتی دردوران استعمارانگلیس این قلمرو بصورت خود مختار وتحت حاکمیت فرمانروایان محلی قبایلی اداره میشدوبعد از استقلال پاکستان تا به امروز نیزآن روند ادامه داردوتمام حکومت های مرکزی درپاکستان برای جلب رضایت آنان همواره ازطریق مذاکره وباج دادن وارد شده اند تعلقات مشترک ایلی وتباری طالبان با ساکنان این نواحی اهداف ومنویات یکسان آنان باعث گردید تا ارتش پاکستان به زودی در پی امضای موافقتنامه مصالحه میان مشرف وسران قبایلی وواگذاری اداره منطقه به زمامداران محلی آنجارا ترک گویند.

باخروج ارتش پاکستان ازنواحی سرحدمیزان تنش درافغانستان شدت یافت حملات مسلحانه طالبان رو به افزایش گذاشت چندین ولایت(استان)جنوبی کشوربه عرصه تاخت وتازجسورانه طالبان تبدیل گردید رویکرد های سیاسی چون جرگه امن دوجانبه و پروسه آشتی ملی نه تنها به عنوان عامل بازدارنده طالبان را به سمت وسوی راهکار های مسالمت آمیز ترغیب نساخت بلکه بدلیل آشکارشدن تزلزل درپایه های قدرت در دو سوی مرز زمینه ساز حضور مقتدرانه طالبان دردوسمت خط دیورندگردید.

امروزکرزی ومشرف بطور یکسان درمناقشات داخلی گرفتارند همانگونه که با پیدایش جریان های سیاسی مخالف در برابرحاکمیت کرزی در کابل تداوم قدرت اوزیر سئوال قرار گرفته است دراسلام آباد مشرف هم درمنازعه داخلی با وکلاء وقانون مدران گرفتارآمده است.دولت ها درهر دوکشور اکر درتنگنای بیشتر قرار گیرند به سمت جریان های بنیادگراوتند روی اسلامی متمایل خواهندگردید گرچند مشرف تهدید به خروج ازجرگه کشورهای ضد تروریسم نموده است اما روند همگرایی ومشارکت با طالبان در افغانستان از سرعت بالای برخوردار است.

تنش های داخلی دوسوی مرز طالبان را در شرایط ایده آل برای تعرض مداوم در افغانستان ونیز حکمروایی مقتدرانه در مناطق قبایلی قرار داده است امروزه مناطق قبایلی سرحد در تصرف کامل طالبان است بر نامه های ناتمام امارت اسلامی طالبان مو به مو در وزیرستان اجرا میگردد دراین جا هر تازه وارد در بدو ورود دچار اشتباه وتردید میگردد که آیا اینجا مناطق قبایلی است یا افغانستان سال های 1997-2001؟این جاکابل تحت حکومت طالبان است یا مرکزیت جدید امارت اسلامی طالبان؟با وجود تنش های داخلی شدید دردوطرف نوار مرزی آیا راه حل نهایی مناقشه حاکمیت  دوباره امارات اسلامی جدید طالبانی خواهد بود؟