پس خشونت وسانسور داخلی چه؟

به بهانه نامه سر گشاده جمعی ازروشنفکران  کشور درنکوهش خشونت وسانسور ایرانی منتشر شده در" کابل پرس"

به موازات حرکت عقربه های ساعت هر روز شاهد رویکرد های تلخ ودرد ناک درکشوریم اما روشنفکران که به زعم خودشان درآرمانشهرآباد و مترقی بنام افغانستان فارغ ازهرگونه بحران ملی واجتماعی غرق دررفا وآسایش عمومی بسرمیبرند وآسوده خاطربراوضاع جهانی نظارت دارند.

 اینان بعد ازحل مشکل جنوب سودان، جنوب لبنان ونیز ایرلند جنوبی، نمیدانم علیرغم عشق وعلاقه وافربه جنوبگان چرا به یکباره به سمت غرب تغییرجهت داده با وجود مشکلات فراوان در جنوب های دیگر---البته در جنوب کشورخودما آب از آب تکان نمی خورد دنیا آرام وآسوده است زیرا پایه های کاخ کرملین وکاخ سفید همچنان ثابت واستوارمانده وبرج ایفل هم ذره جا به جا نگشته است--- مثل زاد گاه جنرال چند ستاره با آن همه معضلات اجتماعی وسیاسی، خاطرخطیراین مصلحان جهانی را مکدرنساخته ناگهان به ریش وعمامه آخوند های ایرانی دست تعدی درازنموده اند آیا براستی همگنان اینان در آنجا درمضیقه اند؟ وصدای چون این صدا ها در گلوخفه میگردد؟    

در ایران چه میگذرد که فراتراز بحران ملی درکشور توجه این فرهیختگان را به خود جلب نموده است آیا نابودی آزادی بیان درکشور ایران با حکومت خاص خودش دردناک ترازسانسوروتهدید وارعاب رسانه وصاحبان آن در قیمومیت دموکراسی نیم بند درکشوراست؟ هنوزهمین "کابل پرس" پنجه های خونین دژخیمان ضد آزادی بیان را هر لحظه بالای سرش احساس مینماید عکس العمل این جمع  نخبه در برابر این رویداد داخلی چیست؟

باید پرسید بزرگنمایی رویکرد های بیرونی به چه قصدی انجام میگیرد بزرگ اندیشی؟ فراءملی نگری؟ روشنفکری؟ فخر فروشی؟ این قلم نفس این عمل را ناپسند ندانسته روی سخن اش با حاشیه های این برنامه است که گنگ وناپیداست.

 فرهیختگان نامدارکشورما با تاسی به سیاست مداران ناکام ،راه آوازه وشهرت را درحاد سازی ودرشت نمایی رویداد های بیرونی جستجومی نمایند وگرنه حوادث غمبارازاین دست هر روزه در کشور درحال وقوع است که  یا به آن توجه نمی شود ویا از روی تفنن ویا خالی نبودن عریضه  نیم نگاهی به آن انداخته می شود.

شایدازمنظراین نخبگان همانند صاحبان قدرت درکابل که بین گروگان داخلی وخارجی تفاوت قایل گشته خون خارجی ها را رنگین تر ازخون افغانستانی ها میدانند   پرداختن به سانسور وخشونت ایرانی دراولویت است؟!